برخی از ترکیبات شیمیایی گروه دوم عبارتند از: استال، كومن (ايزو پروپيل بنزن)، سیکلو هگزن، دی استیلن، دی سیکلوپنتادی ان، دی اتیل اتر، دی اکسان، فوران، تتراهیدروفوران (THF)، وینیل اتر و … عمومی ترين مواد شيميايی كه توليد پراكسيد می كنند عبارتند از دی اتيل اتر و تتراهيدروفوران (THF)، وقتی كه درب اين مواد باز شد نمی توان از توليد پراكسيد در آنها جلوگيری كرد مگر اينكه در ظرفی نگهداری شوند كه هوای داخل آن گاز بی اثر باشد. جامدهای آتش گير ضعیف مانند ليتيم آلومينيوم هيدريد يا سديم هيدريد را می توان برای مدت زمان كوتاه در هوای معمولی جابجا كرد، اما برای نگهداری طولانی مدت بايد در ظروفی كه فضای آن با يک گاز خنثی (آرگون يا نيتروژن) پر شده است، نگهداری شود. همچنین در آزمايشگاه هايی كه با مواد شيميايی قابل اشتعال سروكار دارند، در صورتی كه يخچال يا فريزر وجود دارد بايد توسط متخصصين ذيربط تأييد شود كه خطر ايجاد جرقه و آتش سوزی توسط آنها وجود ندارد. در نتيجه مواد اكسيدكننده بايد دور از حلال ها در مكانی سرد و به دور از رطوبت نگهداری شوند.
پیمانکاری ساختمان
به عنوان يک اقدام احتياطی، توصیه می شود فقط مقاديری از اين مواد كه در آزمايش در حال اجرا استفاده می شود را در آزمايشگاه نگهداری كنيد. لذا توصيه می شود تمام موادی كه توليد پراكسيد می كنند در هنگام کار کردن به شكل دوره ای ميزان پراكسيد توليد شده در آنها با استفاده از آزمایش های مخصوص ارزيابی شود. اين جعبه ها فوق العاده گران قيمت بوده و لذا بعضی از اين مواد به شكل محلول فروخته می شوند و بعضی ديگر در ظروف حاوی روغن معدنی (مانند پارافين و ..) يا حلال های هيدروكربنی سبک نگهداری می شوند. اين تركيبات را بيشتر از سه ماه نگهداری نكنيد. اين تركيبات را نیز بيشتر از 12 ماه نگهداری نكنيد. اين تركيبات را بيشتر از 12 ماه نگهداری نكنيد. شيشه هايی كه مواد خورنده در آن نگهداری می شوند بايد در يک ظرف ديگر قرار داده شده و در مكانی نگهداری شود كه هوای آن تهويه می شود. مواد آتش گير عموماً با آب واكنش پذير هستند و در صورت تماس با آب يا هوای مرطوب آتش خواهند گرفت.
مواد اكسيد كننده در صورت تركيب شدن با مواد قابل اشتعال تشكيل مواد قابل انفجار می دهند. از این رو بر این باوریم که یادگیری ارتباط با بدن به روشهای سالمتر جنبه مهمی در حفظ کاهش وزن است و باید در هر برنامه کنترل وزن مورد توجه قرار گیرد. گروه دوم: اين گروه شامل تركيباتی است كه در هنگام تلغيظ شدن (به وسیله تقطیر و یا تبخیر) خطر توليد پراكسيد دارند. اكسيدكننده ها عواملی هستند كه سبب آتش سوزی می شوند و يا به گسترش آن به ساير مواد كمک می كنند، در نتيجه يا آتش می گيرند و يا سبب آزاد شدن اكسيژن و يا گازهای ديگر می شوند. بيشترين مواد واكنش پذير با آب در آزمايشگاه های شيمی وجود دارد، اما تعدادی از هيدريدها و فلزات قليايی مانند سديم ممكن است در ساير آزمايشگاه های مراكز تحقيقات هم سایت وجود داشته باشد. به موادی گفته می شود که در صورت تماس با نسوج و بافت های زنده به طريق شيميايی باعث تخريب يا تغيير غيرقابل بازگشت در آنها می شود. مقدار پراكسيد در اين تركيبات بايد در صورت تلغيظ شدن يا رسيدن به يک غلظت مشخص اندازه گيری شود. گروه سوم: پراكسيد توليد شده توسط اين تركيبات حتی بدون تغليظ شدن ممكن است منفجر شود.
گروه اول: تركيبات غيراشباع، خصوصاً آنهايی كه جرم مولكولی كمی دارند و ممكن است شديداً پليمريزه شده و به طور اتفاقی شروع به توليد پراكسيد كنند. انيدريدهايی كه وزن مولكولی كمی دارند. اين گونه مواد بايد در مكانی سرد و خشک نگهداری شوند و هرگز آنها را در زير دستشويی نگهداری نكنيد. مواد شيميايی هستند كه به مرور زمان يا در اثر تماس با هوا توليد كريستال های پراكسيد می كنند این پراکسیدها به ضربه حساس می باشند. مواد شیمیایی واکنش پذیر با آب دسته ای از موادی هستند كه شديداً با آب واكنش داده و ضمن ايجاد گرما، توليد گازهای قابل اشتعال يا سمی می كنند. مواد شیمیایی آتش گير به موادی گفته می شود كه به طور خودبخود در هوا (دماي پائين تر از 40 درجه سانتی گراد) مشتعل می شوند. نگهداری و جابجا كردن مواد آتش گير بايد در ظرفی كه فضای آن از گاز آرگون يا نيتروژن (به استتثناء چند مورد) پرشده است، انجام گیرد. مقادير كم محلول های آتش گير را در شيشه هايی كه درپوش آن از جنس PTFE (Polytertrafluoroethylene) می باشد نگهداری می كنند. This post was written by GSA Conte nt Generator Demov ersion.
در اینجا بیشتر به بررسی وب سایت وب سایت.
No comments:
Post a Comment